Niezłomna bohaterka z Borów Tucholskich. 100 lat życia pani Wandy Nowaczewskiej

Setne urodziny to wyjątkowa chwila – moment, w którym historia całego stulecia skupia się w życiu jednego człowieka. To czas refleksji, wdzięczności i podziwu dla siły charakteru. W gronie wyjątkowych mieszkańców Kujaw i Pomorza, którzy niedawno świętowali ten piękny jubileusz, znalazła się pani Wanda Nowaczewska z Bydgoszczy – kobieta o niezwykłym życiorysie, niezłomnej woli i ogromnym sercu dla drugiego człowieka.

Pani Wanda urodziła się 8 października w Osiu, w malowniczym sercu Borów Tucholskich, gdzie spędziła dzieciństwo i lata II wojny światowej. Pochodziła z pracowitej rodziny rolniczej – jej rodzice, Amelia i Leon Wilkowscy, prowadzili średniej wielkości, 20-hektarowe gospodarstwo. Wychowywała się w licznym gronie rodzeństwa, mając cztery siostry i dwóch braci.

Czas okupacji okazał się dla dorastającej dziewczynki dramatyczną próbą charakteru. Wraz z siostrami wielokrotnie musiała szukać schronienia w leśnych ziemiankach, uciekając przed niemieckim okupantem i groźbą wywiezienia. Wojna pozostawiła na niej także fizyczny ślad – pani Wanda została ranna odłamkiem pocisku artyleryjskiego, który trafił ją w nogę. Mimo trudnych doświadczeń, strachu i cierpienia, przetrwała ten czarny czas, by po zakończeniu wojny budować swoje życie na nowo.

Powołanie, które stało się misją

Pod koniec 1948 roku, idąc w ślady starszej siostry, pani Wanda przeprowadziła się do Bydgoszczy. To tutaj odnalazła swoje powołanie. Rozpoczęła pracę w szpitalu, a następnie ukończyła szkołę pielęgniarską. Zawód ten stał się jej pasją i naturalną przestrzenią do niesienia pomocy potrzebującym.

Jej zaangażowanie wykraczało daleko poza mury szpitala. Pani Wanda aktywnie działała społecznie, otaczając szczególną, ciepłą troską dzieci z ubogich rodzin. Pomagała im nie tylko w kwestiach zdrowotnych, ale również materialnych, dzieląc się dobrocią z najmłodszymi.

W 1950 roku wyszła za mąż, a rok później powitała na świecie córkę, której poświęciła kolejne lata życia. Poświęciwszy się wychowaniu dziecka, powróciła do aktywności zawodowej – tym razem w zakładzie włókienniczym. Dzięki swojej pracowitości i rzetelności przeszła drogę od szwaczki do stanowiska kierownika zmiany, na którym pracowała aż do lat osiemdziesiątych. Jej mąż, Jan, dożył pięknego wieku 96 lat.

Stulecie pogody ducha i rodzinnego ciepła

Dziś pani Wanda doczekała się wspaniałej rodziny: jednej córki, dwojga wnucząt oraz prawnuczki. Od 1996 roku mieszka w Bydgoszczy pod troskliwą opieką córki Danuty i zięcia Janusza, którzy dbają o jej codzienny komfort, miłość i bezpieczeństwo.

Jak podkreślają bliscy, pani Wanda to osoba niezwykle pogodna, życzliwa i uczynna. To właśnie jej dobre usposobienie, wrażliwość na ludzką krzywdę oraz niezachwiana pogoda ducha pomogły jej przetrwać najtrudniejsze burze losu. Przez całe życie świeciła przykładem odpowiedzialności i empatii.

Wyraz uznania od władz regionu

Życiowa droga pani Wandy, a także innych stulatek z regionu – pani Krystyny Kukli z Nakła nad Notecią oraz pani Janiny Piernik z powiatu radziejowskiego – stała się świadectwem siły charakteru i niezwykłego bogactwa doświadczeń wpisanych w dzieje Kujaw i Pomorza.

W uznaniu zasług jubilatki zostały odznaczone Medalem Marszałka Województwa Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis, który wręczyli wicemarszałek Aneta Jędrzejewska oraz członek zarządu Dariusz Kurzawa.

– Setne urodziny to niezwykły jubileusz i świadectwo bogatego życia, wypełnionego pracą, troską o bliskich oraz doświadczeniami, które wpisują się w historię naszego regionu i kraju. Życzę paniom zdrowia, pogody ducha oraz wielu powodów do radości każdego dnia – napisał w liście gratulacyjnym marszałek województwa Piotr Całbecki.